विचार

मला वाटतं खडबडून जागं व्हाव तिने, अन् बनाव स्वत:चं स्वत:चा आधार.... पाँलिश्ड् मुखवट्यांच्या या दूनियेतं, इतरांवर विसंबून करू नये स्वत:ला निराधार.... मला वाटतं व्हाव तिने काळाकूट्ट काजवा, अंधारातही स्वत:चं तेज निर्माण करणारा.... होवूचं नये तिने ते मनमोहक फुलपाखरू, क्षणातचं आपलं अस्तित्व गमवणारं.... मला वाटतं व्हाव तिने  तो समतेचा विचार, शाहू-फूले-आंबेडकरांना अभिप्रेत असणारा.... उगाचचं का आचरावा तिने, पोथ्यात रमवणारा कर्मठ अन् प्रतिगामी विचार.... मला वाटतं व्हाव तिने बेशरमाचं झाड, विषारी विचारांना मूळापासून संपवणार.... का व्हाव तिने ते लाजाळूचं रोपटं? क्षणातचं आपलं अस्तित्व मिटवणारं.... मला वाटतं व्हाव तिने राकट बहिनाबाई, अन् अंकूरावी तिच्या प्रतिभेतून ओवी.... उगाचचं का वाचावीतं तिने पोथी-पूराणे, अन् का करावी आपल्या प्रतिभेची राखरांगोळी.... मला वाटतं व्हाव तिने भिमरावांची रमाई, नवऱ्याची सावली बननारी कणखर बाई.... का करावी तिने भक्तिभावाने कुटूंबाची चाकरी? जेव्हा कमावते म्हणतात,तू मोडतेसं फूकटची भाकरी....           -पोळ कोमल सविता...

*व. पु. काळेंची आयुष्य बदलून टाकणारी २५ वाक्ये* *१. गगनभरारीचं वेड* कबुतराला गरुडाचे पंख लावता येतीलही पण गगनभरारीचं वेड हे रक्तातच असावं लागतं. कारण आकाशाची ओढ दत्तक घेता येत नाही. *२. झुंज* वादळे जेव्हा येतात तेव्हा आपण आपल्या मातीला घट्ट रुजून राहायचं असतं. ती जितक्या वेगाने येतात तितक्याच वेगाने निघूनही जातात. वादळ महत्त्वाचे नसते. प्रश्न असतो कि आपण त्यांच्याशी कशी झुंज देतो आणि त्यातून कितपत बऱ्या अवस्थेत बाहेर येतो याचा. *३. कॅलेंडर* भिंतीकडेच पाहत आयुष्य घालवणार्‍या रिकाम टेकड्यांना कॅलेंडर वर कुठलही चित्र चालतं.व्यक्तीमत्व घडवणार्‍या माणसांच्या बाबतीत,तारखांचे चौकोन जास्त सचित्र असतात.प्रत्येक चौकोनावर वेगळं चित्र,वेगळा विचार,वेगळी प्रगती,वेगळं शिखर. *४. संघर्ष कुठपर्यंत?* आकाशात जेव्हा एखादा कृत्रिम उपग्रह सोडतात तेव्हा गुरुत्वाकर्षणाच्या सीमेबाहेर पिटाळून लावेपर्यंत सगळा संघर्ष असतो. त्याने एकदा स्वतः गती घेतली कि उरलेला प्रवास आपोआप होतो. असंच माणसाचं आहे...समाजात विशिष्ट उंची गाठेपर्यंत जबर संघर्ष असतो. पण एकदा अपेक्षित उंचीवर पोहचलात कि आयुष्यात अनेक समस...

......🌹 लढ, थांबलिस का? लढ, थांबलिस का? लढ, कारण तूला डोळ्यांना सुंदर भासणारी, नाजूक गुलाबकळी नाही व्हायचं... क्षणातचं आपलं अस्तित्व गमवणारी! तूला व्हायचयं, त्या गुलाबाचा काटा... स्वत:चं स्वत:च्या अस्तित्वाचं रक्षण करणारा... अन् आडव कोणी आलं तर, टचकन रूतणारा... लढ, थांबलिस का? लढ,कारण तूला ती गरिब बिचारी, गोगलगाय नाही व्हायचं.... शांतपणे आयूष्य कंठणारी!  तर ,तूला व्हायचयं,रानटी म्हैस... शत्रूला थरकापायला लावणारी... लढ, थांबलिस का? लढ,कारण तूला जन्मोजन्मी हाच पति मिळावा , म्हणून वडाला फेऱ्या मारणारी पतिव्रता नाही व्हायचं.. परंपरेची गुलामी जोपासणारी! तर ,तूला व्हायचयं, मूलींच्या शिक्षणासाठी दगडधोंडे झेलणाऱ्या , ज्योति-सावित्रीची कणखर लेक... लढ,थांबलिस का? लढ, कारण तूला मनमोहक मोर नाही व्हायचं... क्षणातचं संकटातून पळ काढणारा! तर  ,तूला व्हायचयं ,गरूड पक्षी.... असंख्य अडचणींना आव्हान देत, आकाश कवेत घेणारा... लढ,थांबलिस का? लढ,कारण तूला ती अत्याचार सहनारी, अबला नारी नाही व्हायचं... निमूटपणे आपलं अस्तित्व संपवणारी! तर ,तूला  व्हायचय,सैता...

#विवाह_प्रसंग_कन्येच्य_पित्याने_केलेले_भाषण नक्की वाचा..... "  माझ्या मुलीच्या नव्या कुटुंबाला काही सांगण्याचा माझा विचार आहे . पण तसे करणे अयोग्य ठरेल कारण आता तिचे लग्न झालेले आहे आणि ती तुमच्या कुटुंबातील सदस्य बनली आहे . माझ्यावर विश्वास ठेवा , त्याबद्दल माझी कुठलीही त़र्कार नाही . उलट आता माझ्या मुलीचे पहिले प्राधान्य हे तुमचे कुटुंब असले पाहिजे . आता तिच्या आयुष्यात आमची भूमिका मागच्या सीटवर बसून फक्त बघण्याची असेल . आम्ही हे सगळे आनंदाने स्वीकारले आहे . पण आमची एक विनंती आहे . तिला आनंदात ठेवा !        "   मला खात्री आहे की , तुम्ही तिला आनंदात ठेवाल . कदाचित ती आमच्यापेक्षा तुमच्याकडे अधिक आनंदी राहील . पण प्रत्येक वडिला प्रमाणेच मला माझी मुलगी आनंदात राहावी असे वाटते . त्यामुळे मी पुन्हा पुन्हा सांगतो आहे की , तिला आनंदात ठेवा .           "  ती माझ्यासाठी कधीच ओझे नव्हती . उलट ती माझा श्वास आणि चेहऱ्यावरील हास्य आहे . मी तिचे लग्न करुन देत आहे ;  कारण ते सगळे निसर्गनियमानुसार करावेच लागते .  आपल्या स...

नकार...... येतात मूलाकडचे बघायला, अन् सुरू होतो मुलगी दाखवण्याचा प्रकार... पसंद पडली तर सुरू होतो संसार... नाहीतर पचवावा लागतो तिला, तो आलेला नकार... दू:खवले जरी भाव मनिचे, तरी काढत नाही हूंकार... होरपळले हात जरी अग्निने, तरी भासवते सर्वांस निर्विकार... प्रत्येकक्षणी करत असते ती, घरच्यांच स्वप्न साकार... अन् समाजाच्या चौकटीत, देत असते स्वत:च्या जीवना आकार... जरी भरला असेल, तिच्या आयूष्यात दू:खाचा बाजार... तरी लपवावा लागतो तिला, मनी दाटलेला विकार... अनेकवेळा बापाच्या प्रतिष्ठेसाठी, तिला बळचं द्यावा लागतो, न आवडलेल्या व्यक्तीला होकार... पण तिच्या मनी दाटलेला असतो नकार

संपूर्ण महाराष्ट्र दणाणून सोडणारी, विचारांना आणि तर्कांना प्रगल्भ करणारी, शब्दात न मावणाऱ्या संत तुकोबांशी एका वेगळ्या पातळीवरचा संवाद साधीत, दांभिकतेवर आसूड ओढणारी प्रख्यात व्याख्याते,मुक्तपत्रकार,वात्रटिकाकार कविवर्य सूर्यकांत डॊळसे यांची एक जबरदस्त मालिका वात्रटिका खास आपल्यासाठी...... तुकोबा,या नाठाळांच्या माथी काठी हाणा.... तुकोबा,होऊ नये तो सगळ्याचाच कळस झालाय. ज्याचा येऊ नये त्याचाच किळस आलाय. पूर्वी कधीच नव्हता असा भक्तीचा बाजार आहे. श्रद्धा-ब्रिद्धा सबकुछ झुठ, हा मानसिक आजार आहे. आम्ही सगळे ओळखलेय दंभाला भक्तीची रंगरंगोटी आहे. हे सगळेच नाठाळ, यांना कासेची लंगोटी नको; यांच्या बाळबुद्धीला फक्त तुम्ही नाठी म्हणा. तुकोबा,या नाठाळांच्या माथी काठी हाणा.... यांना अजून माहित नाही, बोलले तसे वागले पाहिजे. किर्तनातल्या शब्दा-शब्दाला प्रत्यक्षात जागले पाहिजे. तुमच्या भागभांडवलावरच जोरात यांचा धंदा आहे. यांच्या दर्शनासाठीही पायावरती चंदा आहे. यांची ही बाबागिरी आणि बंडलबाजी तुम्ही एकदा खोटी म्हणा. तुकोबा,या नाठाळांच्या माथी काठी हाणा.... उगीच कुणाचा...